گریه کردن یکی از راههای اصلی ارتباط نوزاد با والدین است. بعضی نوزادان در ماههای اول زندگی، با وجود سلامت کامل، گریههای شدید و طولانیتری دارند که به آن کولیک نوزادی گفته میشود.
کولیک معمولاً از حدود ۲ تا ۳ هفتگی شروع میشود، در حدود ۶ هفتگی به بیشترین شدت میرسد و اغلب تا ۳ تا ۴ ماهگی بهتدریج برطرف میشود.
علائم و خصوصیات کولیک
نوزاد مبتلا به کولیک ممکن است:
– ناگهان شروع به گریه شدید و طولانی کند.
– بیشتر در ساعات عصر و شب گریه کند.
– هنگام گریه صورتش قرمز شود.
– دستهایش را مشت کند و پاها را به سمت شکم جمع کند.
– بدن خود را سفت یا قوسدار کند.
– شکم او هنگام گریه سفت به نظر برسد.
– با وجود آروغ زدن یا دفع گاز، همچنان گریه کند.
نکته مهم این است که شدت گریه بهتنهایی به معنی بیماری یا شدت درد نیست.
آیا کولیک خطرناک است؟
در نوزادی که معاینه طبیعی دارد، شیر را بهخوبی میخورد، رشد و وزنگیری مناسبی دارد و بین دورههای گریه آرام و سرحال است، کولیک معمولاً خوشخیم و موقتی است.
کولیک معمولاً به رشد جسمی و مغزی نوزاد آسیب نمیزند و با افزایش سن برطرف میشود.
آیا هر گریهای به معنی نفخ یا رفلاکس است؟
خیر. اگرچه گاز و نفخ ممکن است همراه کولیک دیده شوند، اما گریه نوزاد همیشه ناشی از مشکل گوارشی نیست. بسیاری از نوزادان در ماههای اول زندگی هنگام دفع گاز یا مدفوع زور میزنند و قرمز میشوند، بدون اینکه بیماری داشته باشند.
والدین چه نگرانیهایی نداشته باشند؟
گریه زیاد لزوماً به این معنی نیست که:
– شیر مادر برای نوزاد مناسب نیست.
– نوزاد حتماً مشکل گوارشی دارد.
– باید مرتب نوع شیرخشک یا شیر را تغییر داد.
– هر بار گریه کردن نشانه گرسنگی است.
– نوزاد حتماً به دارو نیاز دارد.
تعویض خودسرانه شیر، استفاده از داروها و قطرههای مختلف یا تغییر رژیم غذایی مادر معمولاً لازم نیست و بهتر است بدون نظر پزشک انجام نشود.
چگونه میتوان نوزاد را آرام کرد؟
در بعضی نوزادان این اقدامات کمککننده است:
– در آغوش گرفتن و تماس آرام با نوزاد
– آروغ گرفتن مناسب بعد از شیر خوردن
– کاهش نور و صدا و ایجاد محیط آرام
– استفاده از صدای یکنواخت و آرام
– تکان دادن بسیار ملایم و ایمن
– داشتن برنامه منظمتر برای خواب و تغذیه
ممکن است یک روش برای یک نوزاد مؤثر باشد و برای نوزاد دیگر نه؛ بنابراین والدین میتوانند روشهای ساده و ایمن مختلف را امتحان کنند.
مهمترین پیام برای مادر و پدر
کولیک میتواند برای والدین خستهکننده و اضطرابآور باشد، اما در بیشتر موارد یک مرحله طبیعی و گذرا از زندگی نوزاد است.